From sweet goodbye to good hello's.

Melakka is onverwachts een langere stop dan verwacht. Mede vanwege de veelbesproken night market met van alles en nog wat, maar ook de hitte die maakt dat je eigenlijk weinig doet op een dag. Daarnaast vind ik het wel verstandig voor mijn voetje om de wond te laten genezen ipv nat in en uit zee water te stappen. Ok, dat ik vervolgens nog zo gestoord ben om het openbare zwembad te bezoeken, tja.. Dat is dan weer koppige Belle! Ik wil, ik moet, ik zal, oftewel.. 
Tijdens een stadstour met Neomie en de Zwitserse Daniël ?. Ontmoeten we wederom een Zwitser Markus, oh en Ahmed uit TexaS ..( ja aparte naam voor iemand uit TexaS, maar 'he's blaming his parents'... )
Later die avond treffen we elkaar weer en dus heffen we het glas samen. Er is meteen een duidelijke klik met Markus, maar waar t aan ligt is mij onduidelijk totdat... Hij neemt me in vertrouwen en verteld een zeer persoonlijk verhaal.  Ik lijk in mijn houding, de dingen die ik zeg, mijn maffe maniertjes, precies op iemand die hij kent. Maar echt, sprekend. Een bijzondere ontmoeting en we delen verhalen en opeens voelt het of we al jaren vrienden zijn, en nee ik merk t niet alleen, hij zegt t ook. Allebei ontroerd door elkaars verhaal moet ik het toch echt afblazen, dit is de avond dat ik ziek werd zoals ik eerder meldde.. 
En zoals altijd op dit soort momenten reist er weer iemand verder en blijft een ander achter, maar we houden contact.
En daar waar Markus en ook Neomie en Pablo vertrekken heb ik een wederzien met een vriendin: Claudia! Yoehoe! Heerlijk om bij te kletsen en samen slenteren we over de night market. Ik eet nog niet veel maar 's middags kreeg ik de tip van een Japanse dame: "There is a sushi place at the market, and to be honest, I can tell, coming from Japan, it's a real good one!" Een beetje huiverig want tja... Rauwe vis op mijn al overstuur zijnde maag? Nouja, ik zie wel... 
Claudia heeft honger dus hup we beginnen bij de food stalls. Ze draait net als ik haar hand niet om voor vreemde dingen en slaat haar slag, ik blijf met mijn neus uit de buurt, pinda saus.... En dan zie ik opeens verstopt in het zijstraatje de sushi bar! Piepklein en amper ruimte voor 3 man. De sushi zien er goed uit en het water loopt me in de mond. Waar NZ teleurstelde maakt Maleisie hier de sushi hemels waar!! Mjam! Vol lol eten we allebei sushi en BAM! Claudia gooit er nog wat extra wasabi bovenop! 'Whaaa!' De tranen springen eventjes in mijn ogen maar mjam mjam mjam! Hahaha we lachen een eind weg, we zijn blij elkaar weer te zien! We shop untill we almost drop en slepen vanaf nu allebei met een lamp.... ( maar we zijn aan t einde van onze reis, moet kunnen! We verlaten Melakka de volgende dag voor een bus om 10:00. Een dikke zoen en een tot ziens! Zij naar Singapore, ik naar Kuala Lumpur. 

En dan een paar uur later een vreugdevol wederzien in Kula Lumpur met Markus!  We kletsen elkaars oren van het hoofd, we zijn net wijven! Maar het is tof en een grote stad als KL bezoeken is leuker samen dan alleen. We bezoeken de Bathu caves. Een lange lange trap vol met stoute aapjes leidt ons tot de grot waarin zich een tempel bevindt. We experimenteren met foto's schieten, al heeft Markus een stuk meer ervaring met zijn architectonische achtergrond. De plek geeft een bijzonder gevoel, maar ook iets griezeligs. We zien een groepje pelgrims op hun knieën de trap op gaan. Ik durf geen foto's te maken, dat is onbeschoft.. Toch? We zijn het met elkaar eens en het blijkt ook want zodra hun helpers door hebben dat er andere toeristen zijn die er dood leuk foto's van maken, gaan ze demonstratief voor ze staan. 
Er schieten heel wat aapjes voorbij en ik denk terug aan de aap in de bar op Tioman eiland. God wat een kolere beest was dat. Aangelijnd (not good!) met een halve meter loopruimte wist het beest mij elke keer weer rot te laten schrikken. GILLEND! Kwam ik er achter dat hij mij niet leuk vond en dus een omweg naar de toilet. De tip was, gewoon langs lopen en zit even aan je haar, dan doet ie niks.. 
Even aan je haar zitten? Wat bedoel je??? Maar eenmaal hier bij de Bathu Caves pas ik de truc toe, geen zin om beroofd te worden door iets als een aap! Moet toch niet gekker worden! En ik blijk geen ongelijk te hebben. Vlak daarna spot ik een aap die net een beeldje heeft weggerukt uit iemands handen hahaha.. Het ziet er erg grappig uit.. een aap met een souvenir in zijn handen! 
De avond valt en dat betekent: eten!! Mijn eerste schotel in Maleisie was Indiaans!! En hier in KL zijn ze er erg goed in! Dus dat wil ik nu ook! Markus: "haha, you make sounds of Hmm when you Eat!" Well.. I Guess you all know now what's going on here!!
En dan, nu we toch om de hoek zijn: de maffe petronas towers! We doen een aller toeristisch fotootje.. "Haha it's fucking touristic but awsome !!!" En dat is niet genoeg, we zoeken het hoger op. We bezoeken de sky bar. Met een lift die ons in een waanzinnige snelheid omhoog suist, krijg ik t even benauwd, maar hij stopt gelukkig, niets aan de hand.. Brr... Ik zal nooit in een hoog gebouw willen wonen.. 
Het ziet er gaaf uit, een zwembad met een open dak, en alles speciaal verlicht en natuurlijk muziek, maar beter nog is het uitzicht op de Petronas Tower. Volgens Lonely Planet het beste uitzicht. Cheers! Het is een heerlijke avond en hij vliegt voorbij.. Weer... Nemen we afscheid..
Na een lange dag en een korte nacht kruip ik om vier uur 's ochtends uit het guesthouse... Een vlucht naar Kuala Terrenganu om mijn weg te vervolgen naar Pulau Kapas. 

Pulau Kaps ligt dicht bij het vaste land en wordt vaak overgeslagen of niet eens opgemerkt omdat het zo klein is. Er is welgeteld een lang suk strand met diverse accomodaties, dan een kleiner strand waar KBC (Kapas Beach Chalet ) zit en een plek waar veel locals komen. Dan nog een private beach en de snorkel stranden. Maar snorkelen kan hier overal en wordt hoe verder je gaat hoe mooier! 
Ik heb dit eilannd als tip mee gekregen, schijnbaar zit hier iemand uit Amsterdam... En ja, dat is Hans. Hans is hier tien jaar geleden begonnen met KBC. Inmiddels heeft hij de huisjes uit handen gegeven en runt hij nu alleen nog het restaurant maar zorgt ook voor de boekingen van diverse locaties op het eiland. 
Het is even wennen want er zijn ook drie Amsterdammers hier op vakantie, dat klinkt toch even te veel naar thuis.... Maar gezellig zijn ze wel. Ik maak kennis met Nick, blijkbaar een oud vriendje van mijn ex-collega Tim! En dan Dreck en Sarina, die ook de hele Amsterdam clan kennen a la Nieuwmarkt en omgeving. En ja.., dus ook horeca rotjes (geweest). 

"Hey Belle! Ga je mee kajakken? " "Natuurlijk!" En zo begint dag nr 1 op Kapas als meteen goed oh en spannend ook.. Nick is hier al twee weken en brengt mij naar het piepkleine eilandje tegenover Kapas. Hier huist namelijk een Albino schildpad, samen met heeeeeeeel veel kleine baby schildpadjes, wachtend om met de juiste stroom te worden uitgezet. De schildpadjes zijn nog  niet sterk genoeg om hun eigen vissen te vangen. De juiste stroom is die met de kwallen, dan kunnen ze makkelijker 'vissen' en de kans op overleven wordt dan vergroot. De schildpad is een bedreigd diersoort en zo proberen ze hier een handje te helpen. 
Verderop is een plekje waar ze eieren bewaren, gezien de plaatselijke bevolking ze anders stelen om op te eten of te verkopen voor 3RM per stuk (0,68 euro cent)...
We kayakken verder en dan te water om te snorkelen. Ik heb angst, het koraal is voor mijn gevoel veel te dicht onder mijn buik.. Hou ik dit wel vol. Er is een plekje waar ik even kan staan. Nick legt me uit dat de afstand veel groter is, de duikbril maakt het alleen verwarrend. Hij stelt voor om om de rots heen te zwemmen, het is een aardig stukje, maar ik wil het graag proberen. 

Eenmaal onder water raak ik lichtjes in paniek.. Ik snorkel meestal alleen zolang ik nog ergens kan staan, ergens dichtbij.. Maar ik kan hier werkelijk nergens staan zonder koraal te beschadigen... Rustig door ademen zeg ik tegen mezelf.. Niks aan de hand, doorzetten Belle. Ik word beloond. Het uitzicht is werkelijk prachtig! Allerlei gekleurde vissen, en hier en daar een schelp van minstens 30 cm doorsnede! Wauw! Als een kind zo blij van wat er allemaal onder water te zien is, verlies ik mijn onrust en wordt mijn adem ook rustiger. Maar dan, een gapende donkere diepte komt ons tegemoet.... 
Ik zwem naar Nick en vertel m dat ik het eng vind. "Wil je terug?" Vraagt hij. "Nee, ik ben nu zover.. Als het daar om de bocht is, dat moet lukken toch?" Hij belooft dicht bij te blijven en op mijn te letten en het feit dat hij een duiker is stelt me extra gerust. 
We gaan weer verder en ik probeer rustig te blijven ademen, maar wat als er nu een haai komt, ben ik dan net zo rustig als eerst...? En wat... ? Stop it Belle! Zeg ik tegen mezelf.. Gewoon normaal doen! Ik overwin mijn angst en dan kijk ik naar de diepte onder mij.. Wauw! Twee grote paarse vissen zwemmen achter elkaar aan en dan bevindt ik me ineens tussen duizenden blauwe visjes, het is prachtig! De ene mooie vis na de andere komt voorbij! En als we eindelijk de hoek om zijn kan ik even bij komen en op een rots. 
Maar de uitdagingen zijn nog niet over. Nick verteld me dat als we hier tussen de rotsen verder zwemmen we onder water in een spelonk kunnen zwemmen, heel mooi en gaaf, maar het zweet staat me inmijn broekje!! 
" ik kan ook de kayak halen en je ophalen, dan hoef je niet terug te zwemmen..?"  Even twijfel ik... Ik vind het eng, maar ik heb al zoveel dingen gedaan die ik eng vond.. Dan kan dit er toch nog wel cv vbij? "Ach, zeg ik, what the hell?! Let's go! 
Ik besef me heus wel dat ik onder water ben, maar geloof me, het zweet zat echt in mijn bilnaad!! De spleet in de rots is dun en ik weet niet goed hoe en of ik er door heen kan.. Maar dan kijk ik voor me en Nick die heel wat meer lijf mee brengt past er prima tussen.. Dan kan ik het ook! Het gaat, maar een golf duwt mij richting de kant en ik kan niet anders en uit lichte paniek grijp ik de rots. Au! ik schaaf mijn hand! 
Maar niets is minder waar, het is gaaf en grappig om er doorheen te zwemmen. Hey.. Nick is gestopt..? Het is niet diep genoeg dus we kunnen niet verder.. Het is low tide.. Dus we gaan terug. En als we bij de kayak zijn zeg ik: "Wauw, dat waren 3 uitdagingen! Thanks man!!" 

De dagen op kapas gaan snorkelend en traag verder. Ik ontmoet een aantal mensen maar het is me wat te stil. En de backpackers die er zijn zijn 1: Spaans en blijven bij hun eigen groep of  2: Frans en blijven nog meer nog erger bij hun groep, oh en vergeet het geklaag niet.. Zeik Fransen! 
Did i mention yet, here they compare complaining people as Singapore Parisiennes! Haha..

Het gebrek aan interessante travellers, ( de Amsterdammers zijn weg) internet en dus niet mijn verhaal af kunnen schrijven en een teveel aan rust / niks doen vliegt me naar de keel. Ik wil terug naar de Perhentian Islands! Daar is t net ff mooier en je kan er meer doen. 

En zoals altijd, eenmaal het toch nog leuk wordt en ik Bill en Kim leer kennen,  Vishnoe, Ella, Phill en t personeel.. Juist dan ga ik weg... Hilarische tijd met Bill en Kim.. Ze zeilen de wereld rond en ik ben stik jaloers! Ze laten me kennis maken met Chris, een Oostenrijker die personeel voor op zijn boot zoekt, fucking grote boot! Mijn hart slaat drie keer over, dit is wat ik altijd al gewild heb. De poster die mij in thailand, Beijing, Nieuw Zeeland en ook in Maleisië blijft achter volgen.. Het moet een teken zijn! Ik moet zeilen!! Ik wil alles leren van de grote boot, ja ik wil leven op het water! 
Ik kan mee naar Ko Samui in Thailand.. Maar ik heb net mijn vlucht geboekt! Het is tijd om mijn avontuur af te sluiten. Ik heb het nodig om even Amsterdam te voelen, zien hoe ik aard als ik terug ben. Ik kan natuurlijk terug vliegen naar KL. Maar de rit duurt te lang om mijn vlucht te halen. Eventueel na Amsterdam terug komen? Ik laat mijn gegevens achter, we zien wel! 

Maar als ik hem de volgende dag op het strand tref, sta ik op het punt om te gaan kayakken. Hij zegt gedag en wil duidelijk wat kwijt maar hij zegt niks. "Well see you later!" Zeg ik dan maar. . Ik houd niet van onassertieve mensen als ik daar mee op een boot moet leven..
Maar ik zie hem niet meer als ik terug ben en de boot is te ver. En oh ja.. Have patiënt Belle!
Wie weet.. Ik ben nooit uitgereisd! 

De volgende dag sta ik op mijn vaste uurtje op: half acht, ik loop met slaperig hoofd naar het water waar niemand nog is en verfris mij met een heerlijke duik. Good Morning! De dag kan beginnen. Na mijn half uur zwemmen ben ik klaar en hongerig voor ontbijt. Hmm.. Zal dit ritueeltje toch missen.. Helemaal alleen elke ochtend het hele water voor mij alleen! Awsome!

Om tien uur gaat mijn boot, vluchtig zeg ik iedereen gedag, de verhalen vertel ik in real life nog wel. Tot mijn verbazing hoor ik velen zeggen: "We will miss you Belle, you're a great person!" ... Even word ik er verlegen van, maar hup! Door! Nieuw avontuur. "Goodbye sweethearts!" En ik zwaai vanaf de boot, op weg naar mijn laatste eiland. 

Daar ben ik weer! Perhenthian Islands! Als ik eindelijk een bungalow heb en om vier uur eindelijk op het strand lig, kan ik rusten. Hm.. Toch wel jammer weer alleen.. Het stikt van de stelletjes, meer dan vorige keer. En nog geen uur later barst het los! Regen, onophoudelijk regen. Het lijkt wel of deze dagen door het universum worden geregeld: verplicht alleen, verplicht nadenken, verplicht even door te bijten. 
Als ik eindelijk bij mijn bungalowtje terug ben, grap ik nog, electricity works now he? Vanaf 19:00 is er namelijk electriciteit op het eiland... "Yes, yes." Zegt de man. Maar dan blijkt dat alleen de elektra in mijn Huisje het heeft begeven, no electricity.. En alle huisjes zijn vol... Ik ben moe en probeer wat te regelen, maar er zit niks anders op. Er is geen mosquito net, maar hij bied me een brandertje aan tegen de muggen.. En zijn zaklamp.. 
Lekker dan, kamer met airco geboekt voor de verandering.. Werkt niks! In het pikke donker met muggen om me heen worstel ik me onder de douche, op de toilet en uiteindelijk in mijn bed. Ik slaap nauwelijks, dood een paar gruwelijk grote muggen en tegen het ochtend gloren stap ik maar uit het bed. Ik check uit en vraag de helft van mijn geld terug. "But i have different room for you now" "Yeah and I have different plans now!" Ik krijg 50RM terug en verplaats direct naar het grote eiland. 
Dit is de plek waar ik mijn laatste gedachten op papier zet, terug blik naar mijn hele reis, wat ik geleerd heb, wat ik ontbeerd heb en waar ik vreselijk van heb kunnen genieten.. 
Time to go home.. Ik rest jullie nog een eind verhaal die ik post vanuit Kuala Lumpur. Ondertussen kan je vast foto's bekijken! 

Oh en NZ mist nog zeker een x aantal foto's in het album, maar jullie gaan ze nog zien! 
Ik land 7-06 om 14:40 in Amsterdam.... Wat gaat het opeens hard!
Kusjes en tot heel snel! 

Belle