Moskouwwwwwwwww

Dag 1 van Schiphol naar Moskou.

We vertrekken om 11:40 en gek genoeg is de aanvangstijd bij de gate 1,5 uur van te voren.. Hmm.. Hoezo dat dan? Al gauw blijkt dit niet overbodig. De gate is klein en niet optimaal voor het aantal mensen, met name VIP toegang is nogal grote rij en ik..... Ik hoor daar niet bij, ben maar een gewone toerist, dus alles gaat voor. Met verbazing kijk ik naar de met goud en bontjas belaadde mensen. Een joggingpak in goud met roze panter motief is erg in trek!..

niet alleen leen de hoeveelheid mensen maar ook de bagage die men mee heeft is op zijn zachts gezegd niet gering.. In het vliegtuig zelf zitten alle bagage depots proppievol. (Drank, sieraden, sigaretten,parfum)

Naast mij een Russisch gezin dat als laatste aan boord kruipt en voor onze vertraging zorgt. Maar geen lachje en geen "Passiba" (=dank je wel) kan er van af. Zelfs naar de stewardessen blijven ze uiterst onbeleefd en grof, wat de sfeer tussen de KLM dames niet beter maakt.. Hoe herkenbaar. Dus met extra veel liefde zeg ik bij alles dank je wel en ja graag mevrouw.... bij de landing vind ik een van de paspoorten van mijn naaste passagiers tussen de stoel en wijs hun daar netjes op. Gelukkig, een menselijke reactie dit keer en een lach van opluchting. 

Bij landing is het -17 en mijn lift naar de stad duurt 1,5 uur vanwege de file, spits... Jammer. Maar in de auto is het warm. Ook het hotel is prima, opmerkelijk is dat het in de gangen bloedheet is en de kamers relatief koel..

ik besluit er niet meer op uit te gaan het is inmiddels half tien 's avonds als ik eindelijk aan tafel zit. Heerlijke stoofpotje in klei pot met rund, wortel en aardappel, maar er stond mushrooms dus de aardappel puree die ik er bij bestel, bleek dubbel op.. Ach ja... Taal...!

Om 22:30 gooi ik het licht uit... 

Dag 2 de metro in Moskou.

De dag begint met een ontbijtje. Blij verrast denk ik iemand met yoghurt te zien die ik vervolgens niet bij t ontbijt buffet tegen kom.. Even later blijkt de soeppan niet gevuld te zijn met soep maar met een soort warme yoghurt achtige brij... Zal wel pap zijn ofzo? Zat al vol dus proberen is voor een andere keer.

-12 en ik besluit toch een laagje thermo aan te doen, en blij dat ik vandaag was! 

De metro makkelijk gevonden, kaartjes halen ook appeltje eitje, maar dan blijkt tot 8 tellen niet voor mij weggelegd.. Ik raak door mij. Enthousiasme de tel kwijt en probeer te zien bij welk metro station ik ben.. Totaal onduidelijk. A het Sirilisch schrift staat in de metro anders dan op de kaart B alle namen lijken op elkaar.. Help! Pas buiten zie ik waar ik ben en zit 2 haltes te ver. Weer naar binnen. Bij t juiste station wil ik eruit maar kan geen uitgang vinden.....!!! Dan kom ik erachter dat ik een tussen platform moet pakken. Als je denkt dat de Londense Metro diep ligt, think again! Deze metro's zijn zo ongelofelijk diep dat  je je op verschillende levels kan bevinden. En als je de roltrap omhoog neemt zie je de roltrap naast je de mensen naar beneden gaan, wauw wat staan die scheef! Het optische bedrog zorgt ervoor dat t lijkt alsof ze allen naar achter leunen en dan kijk ik achterom, en besef dat ik dat beter niet kan doen... Hell wat stijl!

na 45 min ipv 20 min dwalen bij metro's ben ik eindelijk bij t Kremlin. Wat een immens ding zeg! En ook zo lekker vaag, hier tickets halen, en 500 meter verder je bagage tralala gekke Russen. En t wordt nog gekker. Het Kremlin dat omsloten is van een hoge poort en belegerd is met op elke hoek minstens een poppetje met een geweer heeft ook nog eens zebra paden... Hoezo denk ik... Zie geen auto's .....?

Ik ontmoet er de Chileense Mattias die mij vergezeld bij t bezoeken van t Kremlin. Hij studeert Russisch voor zijn werk en leert mij t een heel klein beetje lezen en spreken. Maar het eerste wat ook hij zegt is: "all those rules....!" En ja daar waar we willen oversteken omdat er echt geeeeeeeeen verkeer is en we niet zien waar we wel aan de overkant kunnen komen, worden we keihard terug gevloten! De gebouwen op de kaart zijn blijkbaar merendeels niet voor publiek, maar dat wordt nergens aangegeven dan alleen ter plekke door mannetjes met geweren. Ik voel me alsof ik in een computerspel zit, omringd door boze soldaten, ja, vind de weg nu maar. 

Als Mattias mij uitlegt dat het onbeleefd is om te lachen naar Russen, schiet ik heel hard in de lach en vertel hem dat ik dan nu al heel wat Russen onbedoeld beledigd heb. Ook alsjeblieft kennen ze niet, hun beleefdheid is juist strak te zeggen ik - (wil) dat/ dat (is voor) mij.. Het kan wel zijn maar ik vind het raar, een kind dat nog maar net opgroeid lacht toch ook? Bah, ik doe mijn best hier, maar in een samenleving leven waarbij samen en naar elkaar lachen onbeleefd is, is voor mij onmogelijk. Maar ok ik leer ook weer wat. 

Gezien heb ik wel: the Assumption Cathedral, the Annucation Cathedral en the Tsar-Bell . Prachtige schilderingen en allemaal gouden torentjes.. Helaas.. Foto's maken dat mag hier niet.. Rules.. 

Inmiddels besterf ik t van de kou, loopt mijn neus rood aan, baal ik dat mijn muts nog in mijn rugzak zit die ik ingeleverd heb, en vraag ik mij af hoe koud -30 straks dan moet zijn... Ik vlucht terug en ga t eerste de beste Cafe in om op te warmen.. Foto's maken. Hoe dan als je bibbert van de kou. 

Binnen knap ik aardig op en bedenk nog wat manieren om warm te blijven. En vindt nog een extra sjaal in mijn tas, fijn! 

Ik vervolgmijn weg naar t rode plein en maak zonder moeite foto's van al het moois, helaas kan ik dat er nu nog niet opzetten.. Daar heb ik vaste pc voor nodig..  Zie belachelijk veel merchandising voor Sochie 2014. Een schaatsbaan voor the gum ( groot warenhuis van Moskou) en in the gum een supersize winkel vol met meuk! 

De basiliek kan ik weer niet in want moet weer mijn rugzakje wegbrengen naar dezelfde plek van eerder deze dag, das vanaf daar half uur lopen... Dacht t niet! Dus maar even the Gum bekeken en mooie plaatjes schieten van het rode plein, dat helemaal niet rood is overigens !!!!

Geen zin in musea, dus ik duik de metro in. Mayakovskaya schijnt de mooiste te zijn. Maar waar ik dacht super vette kroonluchters te schieten, blijkt niks van waar, ja wel mooi station, maar "die in het boekje is mooier".. Eenmaal daar kan t me niet meer schelen, ik stap uit en kijk wat deze plek me te bieden heeft. Aan de overkant van de straat ziet het er mooi uit, met een standbeeld maar ik weet niet van wie.. 

We stuiten op een probleem.. Oversteken kan hier niet zoals bij ons, ik leer hier snel, maar wat doe je als je de ondergrondse oversteek plaats niet kan vinden?.?..? 

Dan loop je dus verder en vind je een Starbucks met WiFi en typ ik dit verhaal onder het genot van een koffie. Het gaat goed. De stad die ik zo vreesde is heus wel de moeite waard, en de taal...? Net als Aziatische talen, ik onthoud het fonetisch, noteer het met een riedeltje... Dus Wytze nu denk ik bij elk gedag zeggen aan jou want fonetisch gezegd is het strassjwiytze! En Passiba of possiba zit er al helemaal in... 

Zo lieverds dit was het voor nu even. Ik ga langzaam terug naar het hotel, boodschappen doen in een onduidelijke taal ( zie niet eens aan de buitenkant of iets een bar, winkel restaurant of iets anders is,)  dus dat wordt leuk in de supermarkt! Ha ha

vanavond 21:35, (18:35 jullie tijd) vertrekt mijn trein. Het zal ff stil zijn vanaf dan.. Ik hoop over een week weer internet te hebben! 

Daag liefjes! Dasveejdanja!