A new beginning

Tjee.. 

We schrijven al weer in maart.. Time flies when having fun!
Het weekend in noord ging verder met een prachtig strand bij Spirits Bay. Hier is de plek waar de wolken aan de kant gingen en het heelal zich open en bloot stelde aan mijn Amsterdamse stadsogen.  Volledig overdondert kijk ik naar een hemel vol sterren. Ik krijg t een en ander uitgelegd maar echt luisterende je niet meer op dat moment, als je Belle heet. 
Betoverd door de magie van de sterren voel ik me in dromenland. Zelfs de maan doe t mee want die schijnt een vol rondje. Het bier smaakt heel lekker en een vriend naast je hebben is fijn op dat moment, als is ie wel wat onhandig.. Rozig gaan we de grote Van weer in voor een heerlijke nachtrust onder de sterren. 

Vroege vogel als altijd strekt Kevin als eerste zijn benen.. Wachelend strompel ik de wagen uit en sla mijn slag met een potje koffie en wat ontbijt. 
De boot ligt klaar.. Tja boot.. Hoe leg ik dat uit.. Neem een kajak en dan twee drijvers ernaast verbonden met van die lig dingen zoals bij een catamaran. Je peddelt met je voeten en als er genoeg wind is zeil je terug. 
Eenmaal te water beginnen mijn pretoogjes te glimmen! Wauwie! De fishingline gaat uit en hoppa we hebben beet! Vrij sterk is het beest en even denk ik dat ofwel de lijn gast breken of ik met lijn en al het water in wordt getrokken. 
Held Kevin helpt me en we hebben een grote snapper! Maar een vis is niet handig aan boord als je net opweg bent. Dus we, euh, hij! Laat m gaan.

Het is hard werken tegen de golven in en mijn bootgenoot checkt of ik wel mee doe.. Tja ze blijven vrouwen onderschatten. We gaan hier en daar en na een rust op een klein stink strandje, waar meer uitwerpselen van paarden en koeien te vinden zijn dan iets menselijks, vraagt Kevin waar ik heen wil. Ik wijs en zeg: "there, I wanna go there that far away beach!" De glimlach op zijn gezicht verdwijnt waar ik bij sta maar het hindert niet, want ik win toch wel. Dus.. We gaan! Duidelijk heb ik zijn verwachting overtroffen. 

Maar op z'n Bels is natuurlijk weer overdreven want de golven komen met een klap op het land aan en zou onze boot in tweeën kunnen breken. "It's all not good.." Dus we moeten nog verder. Balen want zo langzamerhand ben ik het peddelen wel beu! 
Kom op nog een stukje! Nee, ik wil niet meer.. Pff.. Ok I can do it.. I don't feel it, come on.. It's so beautiful, just a little bit more.. 
Niet volledig zonder risico komen we dan toch aan op mijn langverlangde beach. Tom Bowling Bay ,vernoemd naar een van de bemanningsleden van het schip van Abel Tasman.  Het is hier werkelijk prachtig en we doen weer ons eigen ding.. Zijn we goed in. Kevin on the hunt for tresures, as there is no one no people ever here.. En ik, ik zet t op een lopen. Ik ren over t strand en ik ga steeds harder. Ik vecht iets uit mijn lichaam lijkt het wel. En op het vorige strand waar ik verdriet en eenzaamheid voelde en me bedacht wat t toch is dat ik in godsnaam zoek in NZ, wordt hier in een klap duidelijk. Ik ren nog wat en ik spring de zee in. Mijn wetsuit trek ik tot mijn middel naar beneden en ik voel het zoute water op mijn lijf en ik voel me opeens heel bevrijd. Zo vrij als een vogel. Niemand hier, just me en moeder natuur, oja en die tresure hunter, maar die kijkt toch niet. Die stomme bikini top ruk ik uit en het enige wat ik doe is dansen en springen in de golven en opeens vloeit al mijn verdriet uit mijn lichaam weg en maakt plaats voor een enorm happy gevoel. Een top wauw moment. En omdat toples zwemmen nog niet genoeg is en ik mijn ervaring met buiten toiletteren met -24 wil overtreffen met +24 en een nog mooier uitzicht heb, doe ik ook dat nog even. 
En dit blijkt later het echte begin van mijn eigen rust, ontplooiing, het openen van mijn ogen, het thuisvoelen gevoel, en een very very happy en compleet gevoel. 
Ik kleed me weer aan en the hunter comes back, en nooit, maar dan ook nooit met lege handen. En als de handen niet gevuld zijn, dan vult ie je ogen met weer iets super tofs van NZ. "Always jeep looking hey, Isabella !" En hij vraagt of ik zee egel lust.. "It's gonna be your only diner... " Grijnst hij. En ja natuurlijk. Hak, het mes erin, en een zalig oker gelig zachte substantie verdwijnt in mijn mond. Het is voornamelijk zout met een soort bittertje. Ik vind het wel lekker, en ach, weer een shot vitaminen. 
Ijskoud en onder een laag zout komen we terug. De pin van het roer was halverwege afgebroken, wel iets van een reserve pin, maar niet het juiste. Al zeilend en bibberend terug gekomen. En als de zon de zee in zakt en wij bij de van zitten op te warmen komen de eerste  zonsondergang kijkers terug van het strand... Met helaas.. Wilde verhalen.. De dolfijnen en orka's hebben de baai een bezoek gedaan.. And we missed it all... 
But the weekend was fantastic and the new trip starts as soon as we get back to Auckland. I bought my first car ever.. And the name is Birdy. 

Na een paar dagen klussen met mr Denis' Wells' is het dan toch echt time to hit that road. Mijn vermoeidheid lijkt opgelost te zijn, mijn plan eindelijk een beetje daar en een ongelofelijke ontdekkings lust. En die ontdekkingslust blijkt er niet een zo zeer naar t land of de omgeving, het is een lust naar mezelf ontdekken. Alles vanaf nul. En dat blijkt ook want pas achteraf heb ik dit door, ik kies telkens voor zeer basic camp sites. toilet, water, could be from a stream, and maybe shouwers. And that was exactly what i needed. Ik sprak een paar dagen niet meer dan bij de supermarkt, petrol station, in checken op camping site, of een hier en daar goodmornings.. Maar ik heb heel veel met mezelf gepraat! En ook zeker veel gelachen. 

Na nog geen 24 uur na vertrek kom ik mijn eigenwijsheid tegen. Ja ik weet dat jullie die nog beter als ik kennen! Maar mijn tijd is nu.. Van Whananaki rijd ik Nasr beneden, een interessante route denk ik, maar zeker weten doe ik t niet.. Gewoon doen! 
Eenmaal beneden tref ik een road die voor mijn vehicel niet geschikt is.. Ik wil draaien en denk nog, misschien niet hier draaien maar mis eigenwijs staat dan voor me... : we doen t nu en hier want dat wil ik. En dan... Oeps.. Mijn wagen glijd weg en dan zit er geen beweging meer in. Mijn linkerwiel vast in de modder. Great! Maar no worries: en ik denk eerst praktisch: ik heb eten, ik an slapen en ik ben heel dichtbij de bewoonde wereld. 
2: ok crea Bea helft in mijn brein gaat aan de slag.. Wat heeft de omgeving mij te bieden? Ik zie wat weggegooide meubels en trek een paar planken los. 
3: niet vies van modder en in to adventure, ik zou me zomaar miss Rambo voelen..! Ik zet mijn handen in de modder en graaf tot ik de planken onder mijn wiel kan plaatsen. 
4: nog een werkend brein in mij denkt aan t gewicht, die koelbox moet eruit, mijn watertank en de tafel. Maar ik realiseer me na andere mensen op t strand vast te hebben zien zitten met een wiel, dat ik t in mijn eentje niet ga redden. Dus ok.. Ik zal eens een keer om hulp vragen (over eigen trots heen gezet)
Maar binnen 5 min dat ik de heuvel op loop is daar al een auto en t alleraardigst koppel helpt met duwen en mij birdy komt los. Gelukkig! 
En ik vervolg mijn reis. De ene ontdekking na de andere volgt met als verschil is dat ik t nu opsla als werkelijke kennis van mezelf, en me aan dingen houd of mezelf confronteer als ik verandering wil. 

In bangkok vroeg iemand mij of alleen reizen nooit eenzaam is. Over t algemeen niet en ik kan goed met mezelf opschieten, maar ik kan me weleens alleen voelen.. Alleen in mijn emoties, mijn gedachten, mijn ervaringen. Alles blijft dicht bij jezelf. En ja soms jank ik gewoon lekker, maar vaak brullend op muziek in de auto. En eerlijk, de meeste tranen zijn van de ongelofelijkheid of the beauty that I find here in NZ en t heerlijke gevoel dat ik hier heb. Ik ben dan ook een dikke week niet behoeftig aan mensen en maak mijn eigen trip.
Ik ontmoet Berry die mij begroet met de woorden, "but I know you.." Hu? Hoe dan, vraag ik me af. Blijkbaar was daar al een korte ontmoeting bij Spirits Bay waar hij Kevins' boot kwam bekijken. We hebben interessante gesprekken, maken een bijzondere wandeling bij Maitai Bay and he tells me all About the stars. The milkyway is right in our sight and it's awsome! 
Two travelers telling a story.. A very special story for both of us.. And so.. Secret for you readers! Ha ha ha! 

Na een week is t wel genoeg met al die rust en verdieping (voorlopig ) en verplaats ik naar toeristisch Paihia. Heerlijk dompel ik me in t kroegen leven, vind de leukste bar, een goede ontmoeting dat zich aandoet als vriendschap. Een boottocht in Bay of Islands, leren vissen, nacht kajakken, zwemmen in lichtgevend water, live muziek, city market en gezellig lunchen met een nieuwe vriendin. 

De stranden geef ik even op en ik besluit de kauri bomen op te zoeken.. De andere kust dus, west kust. De route er naar toe liegt er niet om! Even denk ik weer eens verkeerd te zitten, maar blijk toch op t goede spoor. Heel goed in wegbewijzering zijn ze hier niet en sommige afstanden lijken kleiner dan ze zijn.
Ik spot een meer vanuit mijn oog hoeken en my mind maakt een sprongetje! Hier ga ik zo eens even uitstappen! 

Verstuurd vanaf mijn iPad