Changes

Het veranderen van de ene plek naar de andere is soms een opluchting maar soms ook het tegenovergestelde. 

Het is weer moeite doen, weer op jezelf aangewezen, weer overal kijken hoe t wiel draait. En wat je achterlaat? Andere reizigers, je verhalen, gedeelde passies of misschien wel geheimen, iets bijzonders is het sowieso want het is een uitwisseling met tot kort daarvoor een persoon die je als vreemdeling zag. 

En hoe je reis je zelf van binnen? Ik die opzoek ben naar geluk en wat geluk precies is en hoe wil ik mijn eigen geluk definiëren? 
In Mongolië hebben ze veel met paarden als teken van geluk, maar ook veel symboliek in figuren van het boeddhisme en het taoïsme. Er zijn zoveel verschillende stammen daar die elk hun eigen symboliek mee brengen dat ik eigenlijk al de meest voornaamste al vergeten ben. En nr 5 kan ik me herinneren, maar t verhaal waarom en hoe ben ik helaas al kwijt. 
In China vinden we de nr's 7 en 9 die geluk brengen. De Phoenix en de draak staan symbolisch voor geluk en voorspoed, hemel en aarde, het goede en het kwade. Ik heb daar een armband van met deze figuren. Maar mooier en meer trof mij een armband met de Chinese tekens. In t midden staat "long life" en aan weerszijde "happy" . Je mag het cliché vinden maar t interesseert me geen reet wat je vindt. Het komt om mijn pad en ik kan er heel veel mee en. Elke dag, haal ik er kracht uit en lach ik het leven tegemoet. 
Er is een nog mooier Chinees citaat dat ik in het paleis van de vrede heb gezien in Chinese tekens. Ik had geen idee wat t betekende maar t trok mijn oog. Ik bleef er naar kijken alsof er een enorme aantrekkingskracht vanuit ging. En toen ik vroeg naar de betekenis, snapte ik meteen waarom. "To be fair and open." Luidde het antwoord. 
Een nieuw statement waar ik zelf aan wil voldoen en ik wil dat anderen dat naar mij zijn. Ik ga niet meer in een vage leugen leven, leven met mensen om me heen die niet leven , die niet zeggen wat ze willen, mensen die liever zwijgen dan spreken. Mensen die maar blijven kijken hoe een ander het doet en dan ook nog kritiek uiten maar zelf niks doen. GatVerredamme. Noppes nee nada.. Not for me again! 
Nouja, in elk geval hoef je dan niet dichtbij te komen en gaat de deur op een kier. Ik poostte op fb dat ik t vervelend vond dat de leuke mensen weggingen van de camping. Als reactie de logische er komen wel weer nieuwe reageerde ik, but i get so attached. Em. daarop weer dat ik een groot hart heb. Begin t geloof ik door te hebben. Mijn valkuil is dan ook. Meer hart te hebben voor anderen dan ik voor mezelf heb. Maar then again, there is so much to give and a nother new line is: a heart is there to share. 

En in ene denk ik aan het woord inspiratie. Een fijn ding, is het een gevoel, is het een lust, is het een must, is het nodig, is het tastbaar? Geen idee.. Maar het woord komt hoe langer ik weg ben voor in jullie emails, berichtjes en woordjes. Ik ben verbaasd eerlijk gezegd voor sommigen een inspiratie bron te zijn. Maar das waarschijnlijk omdat ik de gene ben die ver weg is, en ik de gene ben die open en bloot mijn verhaal op het web gooi. Je zou t bijna porno kunnen noemen zo persoonlijk wat ik over mezelf vertel. But hey... That's me and I think it's Kiwi "sweet!"

An other survival day in paradise. But i'll be fine.. I"ll stand by me. 
Een dikke zo mogelijk nog grotere zoen aan jullie allemaal! Xx

Euh..tja als je dan toch bezig bent.. Loop ik iets verder en waan me opeens thuis, een kroeg met een duidelijk geen -30  beleid, een band, dit keer niet vals als de neten, maar echt lekker! En ja.. Wat een lol ik kijk ernaar want dansen met mijn open teen ( zomers kwaaltje/ surf kwaal) gaat niet zo. Ze hebben lekkere bieren en de covers zijn van de jaren 70,80 en 90 en zelfs 2000 komt voorbij maar wat hebben ze in NZ toch met Summer of 69? Op t moment dat ik dit schrijf kan ik t niet opzoeken.. Maar ik kom er nog wel achter!haha

T is bizar hoe vlug mijn emoties gaan als ik alleen ben. Van een somber grijzig moment ben ik in twee seconden in een Yolo moment. Mag die term verboden worden aub? Het is niet om aan te zien en vooral bij de bar niet.. (= You Only Live Once) Of klinkt ik nu oud in de ogen van 18 jarigen? 
Ik zou zeggen, Leef! 
Oja en een beetje rare ontdekking onderweg gedaan.. Niet het eerste ritje overigens.. 
André... H.. Ja die dus..
God wat vreselijk dat t op mijn Muziek staat, heb t ivm Werken in de bar ooit aangeschaft.. Maar wat is dat ff lekker af en toe. Vooral ff dat plat Amsterdamse, heerlijk! Oh en euh.. Niet door vertellen hoor! 

Inmiddels heb ik Na Rotuora, taupo gedaan. Vreselijk vind ik de toeristische plekken na zulke heerlijk rustige baaien. En wat ik hier tegen kom is in t zuiden ook te doen. Maar het plaatje, ik kan niet anders zeggen is mooi! Ondertussen is Birdy het reizen nu al moe en gaat ie tegen sputteren bij start. Uit voorzorg en als goede care taker of my van, ga ik naar de garage.

What an awsome Garage! The same moment i get in I get help en hoppa Birdy de lucht in. Het is even een ribje uit t lijf want er is lang niet naar gekeken.. Ik kies voor de veilige optie en laat alle plugs vervangen, want dat is nodig. De filter is zo vol dat t geen filter functie meer heeft en dus ook die vervangen we nu. Twee nieuwe banden nodig.. Das eigenlijk t duurst! Niet alleen dit doen ze, maar ze geven haar een flinke beurt, ik krijg nieuwe ruitenwissers, en ook de van krijgt een lekker wasbeurtje!  Eenmaal alles klaar is het een kwestie van "oy, give it a gooood run at the highway, let her Work hard on the mountains and she"ll spit the last Carbon out!" 
De volgende ochtend heb ik Napier op de planning staan. "Come and see us next Morning, we"ll check again!".
Not only they checked, I came in with a drawing of Birdy the van as a thank you note! The chocolat man ( family is ownership of Cote D'Or!!!) hugs me en kisses me goodbye. 
Now that was a great one, the biggest hug and nicest i've had since my Arrival.. Are Maori better in this? Seems like there are les bounderies...? 

Ik verlaat de stomende kraters en vulkanen en zeg gedag tegen de rotte eier lucht die hier hangt. Opweg naar Napier, de stad van het Art Deco tijdperk, overigens vlak ervoor lag het in puin vanwege een aardbeving. Ik loop wat rond, maak foto's van inderdaad prachtig grappig stadje, bezoek het maritiem museum ( bleek meer kinderen attractie..?) en besef mij dat ik weg wil. Ik wil naar t zuiden. De tijd dringt en ik treuzel. Ik bel met de ferries en overmorgen (inmiddels morgen) maak ik mijn overtocht. 
De vrijheid voelt waanzinnig, aankomen ergens en besluiten dat je gewoon verder gaat, in een ruk van Napier naar Wellington. Met twee lifters (zwijgzaam verlegen stelletje uit Zwiterland) rijd ik naar het zuiden van het Noorder eiland. How boring was that! En eigenlijk waren ze te dik... Ik kon niet goed bij mijn pook! Haha
Om 19:30 dan eindelijk hier, camping gescoord just for the night en kook ik ook nog voor ze want ze hebben niks om handen. Stakkers.. 

En nu... Een groet uit Weelington! Kus!!

Verstuurd vanaf mijn iPad